Sorry, we zijn niet verkocht aan Private Equity

21-10-2026 Pieter de Kok Blog

Wie de ontwikkelingen in de accountancy een beetje volgt, kan er bijna niet meer omheen. Kantoren worden verkocht, samengevoegd, opgeschaald en voorzien van nieuw kapitaal. Private equity heeft de accountancy ontdekt en dat is op zichzelf niet zo vreemd. Accountantskantoren hebben terugkerende omzet, langdurige klantrelaties, relatief voorspelbare kasstromen en er valt in een versnipperde markt nog veel te consolideren. Vanuit het perspectief van een investeerder is daar dus een heel logisch verhaal van te maken.

Ook wij krijgen daar vragen over. Of we worden benaderd. Of we niet sneller zouden kunnen groeien met een investeerder achter ons. En of het niet handig zou zijn om met extra kapitaal technologie te ontwikkelen, mensen aan te trekken en nieuwe kantoren te openen. En natuurlijk kun je daar een prima businesscase voor schrijven. Toch kiezen we daar bij Coney Minds niet voor.

Niet omdat we vinden dat private equity per definitie verkeerd is en ook niet omdat wij zouden denken dat commercieel ondernemerschap niet thuishoort in de accountancy. Coney Minds is zelf gewoon een onderneming. We willen groeien, we willen geld verdienen, we investeren in technologie en we maken keuzes over markten, mensen en klanten. Alleen begint voor ons de discussie niet bij de vraag hoeveel sneller we zouden kunnen groeien, maar bij de vraag wat voor accountantsorganisatie we eigenlijk willen zijn. Dat verschil is voor mij wezenlijk.

Een accountantskantoor bouwen vanuit een visie

Toen we Coney Minds in 2005 begonnen, deden we dat niet omdat de wereld zat te wachten op nog een accountantskantoor. We hadden vooral een idee over hoe het vak zich zou moeten ontwikkelen. Minder achteraf controleren wat al bekend is, meer begrijpen wat er werkelijk in een onderneming gebeurt. Data gebruiken om beter te kijken. Technologie inzetten om verbanden te zien die je met steekproeven en traditionele werkprogramma’s makkelijker mist. En accountants opleiden die niet alleen weten wat de regels zijn, maar ook nieuwsgierig genoeg blijven om te vragen waarom iets gebeurt.

Twintig jaar later is dat idee nog steeds de basis van ons kantoor. Inmiddels heet veel daarvan data driven auditing, process intelligence of AI. De techniek verandert voortdurend, maar de gedachte erachter eigenlijk nauwelijks. Technologie moet het vak beter maken en niet alleen goedkoper. Data moet helpen om betere vragen te stellen en niet vooral dienen om nog meer productie uit hetzelfde aantal mensen te halen. En uiteindelijk blijft er een professional nodig die begrijpt wat hij ziet, daarover nadenkt en bereid is verantwoordelijkheid te nemen voor zijn oordeel.

Investeren zonder vooraf vastgestelde terugverdientijd

Daarom kijk ik ook anders naar de veelgehoorde redenering dat private equity nodig is om te kunnen investeren in technologie en mensen. Dat kapitaal kan helpen, geloof ik onmiddellijk. Maar kapitaal is niet hetzelfde als visie, en investeren is iets anders dan een investeringsmodel hebben.

Wij hebben door de jaren heen heel wat geld en vooral heel veel tijd gestoken in data-analyse, process mining, automatisering en inmiddels generatieve AI. Een behoorlijk deel daarvan had vooraf geen nette terugverdientijd. Soms wisten we zelfs helemaal niet of iets commercieel zou werken. We deden het omdat we dachten dat het vak die kant op zou gaan en omdat we wilden dat onze mensen leerden hoe ze nieuwe technologie op een verstandige manier konden gebruiken.

Hetzelfde geldt voor opleiding. Wie alleen door een financiële bril naar een jonge accountant kijkt, ziet eerst vooral kosten en beperkte productiviteit. Wie een accountantsorganisatie probeert te bouwen voor de langere termijn, ziet iemand die over vijf of tien jaar misschien een fantastische accountant, manager of partner kan zijn. Daarvoor moet die persoon wel de ruimte krijgen om te leren, vragen te stellen, fouten te maken, mee te kijken met ervaren collega’s en soms langer met een dossier bezig te zijn dan vanuit efficiency-oogpunt ideaal is.

Dat is precies het soort investering waarvan ik niet wil dat we iedere keer hoeven uit te rekenen of hij binnen een bepaalde investeringshorizon voldoende rendement oplevert.

Wat verandert er als rendement de keuzes beïnvloedt?

Daar zit voor mij ook de kern van de discussie over private equity in de accountancy. Mijn bezwaar is niet dat investeerders slechte intenties zouden hebben. Dat vind ik een veel te simpele voorstelling van zaken. Het gaat mij om de prikkels die je een organisatie binnenhaalt wanneer ondernemingswaarde, rendement en een toekomstige verkoop onderdeel worden van het model.

Zo’n verandering hoeft helemaal niet onmiddellijk zichtbaar te zijn. Dezelfde mensen kunnen aan tafel blijven zitten, dezelfde kwaliteitsdoelstellingen kunnen worden uitgesproken en er kan zelfs meer geld beschikbaar komen voor opleiding en technologie. Toch verandert er iets aan de achtergrond waartegen beslissingen worden genomen, omdat groei, marge, schaalbaarheid, integratie en uiteindelijk verkoopbaarheid meer betekenis krijgen.

Dat zijn op zichzelf geen verboden woorden. Ook wij kijken naar omzet, resultaat en efficiency. Het verschil is dat wij willen kunnen besluiten dat iets professioneel verstandig is, ook wanneer het economisch op korte termijn minder aantrekkelijk is.

Dat is in een accountantsorganisatie geen theoretische discussie. Soms betekent kwaliteit dat je meer uren moet maken dan je had begroot, of onafhankelijkheid dat je een interessante opdracht niet aanneemt. Soms moet je een klant vertellen wat hij liever niet hoort en soms moet je investeren in een collega waarvan je niet weet of die over vier jaar nog bij je werkt.

Waarom eigendom ertoe doet in de accountancy

Juist daarom vind ik eigendom in onze sector relevant.

Een accountantsorganisatie heeft namelijk meer relaties dan alleen die met de klant die de factuur betaalt. Er zijn aandeelhouders, banken, medewerkers, toezichthouders, raden van commissarissen, raden van toezicht en andere maatschappelijke stakeholders die op ons werk vertrouwen. Het is een vreemd vak: je wordt betaald door een klant, terwijl je werk ook betekenis heeft voor mensen die helemaal niet aan tafel zitten. Dat maakt de accountancy naar mijn mening wezenlijk anders dan veel andere zakelijke dienstverlening.

Voor onze klanten betekent dat ook iets. Wie Coney Minds inschakelt, koopt wat mij betreft niet alleen capaciteit of een controleverklaring. Je mag verwachten dat de mensen tegenover je jouw onderneming leren kennen, dat we nieuwsgierig blijven naar wat er achter de cijfers gebeurt en dat we niet ieder jaar opnieuw beginnen alsof het verleden niet bestaat. Je mag ook verwachten dat wij keuzes maken vanuit ons vak en niet vanuit de vraag welke beslissing het beste past bij een toekomstige transactie met ons kantoor.

Groeien op onze eigen voorwaarden

Dat betekent overigens niet dat wij klein willen blijven of verandering willen vermijden. Integendeel. Coney Minds is in ruim twintig jaar voortdurend veranderd en dat zal de komende jaren waarschijnlijk alleen maar sneller gaan. We willen nieuwe mensen aantrekken, nieuwe regio’s ontwikkelen, verder investeren in data en AI en nieuwe vormen van dienstverlening bouwen. Groei hoort daarbij.

Alleen vinden we groei geen zelfstandige strategie. Meer omzet is interessant als die ons helpt betere mensen aan te trekken, kennis te ontwikkelen, interessantere opdrachten te doen en verder te investeren in het vak. Schaal kan nuttig zijn wanneer daardoor dingen mogelijk worden die individueel niet kunnen. Maar zodra groei vooral nodig wordt omdat een organisatie steeds opnieuw een hogere waardering moet rechtvaardigen, verandert naar mijn gevoel de volgorde van denken.

Dan dreigt de accountantsorganisatie steeds meer een financieel product te worden.

En precies daar voelen wij ons niet thuis. Misschien is dat ouderwets ondernemerschap. Dat mag. Wij willen in ieder geval zelf kunnen bepalen hoeveel winst we vandaag inleveren om morgen iets te bouwen. We willen zelf bepalen wanneer we investeren, met welke klanten we werken, welke mensen we opleiden en hoe snel we willen groeien. Niet omdat wij denken alles beter te weten, maar omdat die vrijheid voor ons onderdeel is van de manier waarop we ons vak willen uitoefenen.

Daarom zijn we dus niet verkocht aan private equity. Niet uit angst voor verandering en ook niet uit een soort romantisch verlangen naar het kleine accountantskantoor van vroeger. De accountancy moet juist veranderen. Technologie, data en AI gaan ons vak ingrijpend beïnvloeden en de komende jaren zullen waarschijnlijk meer van ons vragen dan de afgelopen twintig.

Maar als alles om ons heen verandert, vinden wij het prettig dat één ding niet verandert: dat we zelf kunnen bepalen waarom we iets doen. Voorlopig bouwen we daarom liever verder aan Coney Minds dan aan een exit.

Sorry.

Pieter de Kok
Geschreven door:

Pieter de Kok