Zijn accountants werkelijk stoffig, of vertellen we onszelf dat al dertig jaar?

30-10-2026 Pieter de Kok Blog

We praten al decennialang over het stoffige imago van accountants. Maar wie houdt dat beeld eigenlijk in stand? En wordt het niet eens tijd dat we ophouden onszelf voortdurend als een probleem te presenteren?

Ik las vorig weekend in het Financieele Dagblad dat accountantskantoren opnieuw allerlei initiatieven ondernemen om van hun stoffige imago af te komen. Ik moest er eerlijk gezegd een beetje om lachen. Niet vanwege die initiatieven, want er is natuurlijk niets mis met aantrekkelijke evenementen of creatieve manieren om nieuwe collega’s te ontmoeten. Maar vooral omdat ik het verhaal over dat stoffige imago inmiddels al zo’n dertig jaar hoor. Volgens mij werd er aan het begin van mijn loopbaan precies dezelfde discussie gevoerd.

En dat bracht mij bij een vraag die ik eigenlijk veel interessanter vind dan de zoveelste arbeidsmarktcampagne. Hebben wij als accountants werkelijk zo’n stoffig imago, of vinden we dat vooral zelf? En als we als beroepsgroep al decennialang blijven vertellen dat we stoffig zijn, dragen we dan niet zelf bij aan het in stand houden van dat beeld?

Een imago dat zichzelf in leven houdt

Het bijzondere aan imagodiscussies is dat beelden door voortdurende herhaling een eigen leven kunnen gaan leiden. Als we vaak genoeg vertellen dat accountancy saai, traditioneel of stoffig wordt gevonden, gaan we dat op een gegeven moment misschien zelf ook als een vaststaand feit beschouwen. Vervolgens organiseren we campagnes om dat beeld te veranderen, waarbij we eerst opnieuw benadrukken dat ons beroep blijkbaar een imagoprobleem heeft.

Ik vraag me af of we daarmee niet onbedoeld onze eigen negatieve beeldvorming voeden. Want wie zegt eigenlijk dat de accountant van vandaag nog wordt gezien als iemand die in een grijs pak de hele dag administraties controleert? Is dat het beeld van jongeren, van ondernemers, van onze klanten of vooral van accountantskantoren en hun marketingadviseurs?

Dat zijn vragen die we wat mij betreft veel vaker mogen stellen. Niet omdat er helemaal geen vooroordelen over ons vak bestaan, maar omdat we onderscheid moeten maken tussen wat mensen daadwerkelijk vinden en wat wij als beroepsgroep denken dat mensen vinden.

Wat zegt de buitenwereld eigenlijk?

Er is overigens wel degelijk onderzoek dat laat zien dat studenten een beperkt beeld hebben van het accountantsberoep. Onderzoekers van Tilburg University publiceerden in februari 2026 een interessante studie waarin verwachtingen van studenten werden vergeleken met de ervaringen van jonge accountants.

De uitkomst is veelzeggend. Studenten verwachten minder afwisseling, inhoudelijke uitdaging, klantcontact en zelfstandigheid dan jonge accountants in hun dagelijkse werk daadwerkelijk ervaren. Het beroep blijkt in de praktijk dus aantrekkelijker dan studenten vooraf denken.

Ik vind dat een belangrijk inzicht, juist omdat het de discussie een andere richting geeft. Het probleem is kennelijk niet simpelweg dat accountantswerk saai is. Er bestaat een verschil tussen de verwachtingen over het beroep en de werkelijkheid ervan. Dat vraagt om betere informatie, concrete praktijkervaringen en een eerlijker beeld van wat accountants daadwerkelijk doen.

Maar daarvoor hoeven we volgens mij niet eerst te verkondigen dat we van ons stoffige imago af moeten. Waarom beginnen we niet gewoon met het vertellen van het echte verhaal?

Misschien vinden we onszelf wel stoffiger dan we zijn

In mijn eigen loopbaan heb ik accountancy nooit als een stoffig vak ervaren. Ik heb juist het voorrecht gehad om bij ontzettend veel verschillende organisaties achter de schermen te kijken, ondernemers en bestuurders te spreken, bedrijfsmodellen te leren begrijpen en complexe vraagstukken te onderzoeken. Het is een beroep waarin je voortdurend wordt geconfronteerd met nieuwe ontwikkelingen en waarin je veel meer leert dan alleen financiële verslaggeving en controle.

Natuurlijk kent ons vak ook minder spannende werkzaamheden, regelgeving en administratieve verplichtingen. Dat geldt overigens voor vrijwel ieder professioneel beroep. Maar waarom zouden juist wij die onderdelen voortdurend gebruiken om onszelf als een beroepsgroep met een imagoprobleem neer te zetten?

Ik kom bovendien regelmatig jonge accountants tegen die enthousiast, nieuwsgierig en ondernemend zijn. Mensen die geïnteresseerd zijn in technologie, duurzaamheid, ondernemerschap en maatschappelijke vraagstukken. Mensen die kritisch nadenken over hoe werkzaamheden slimmer en beter kunnen worden uitgevoerd.

Dat beeld herken ik veel meer dan het stereotype dat we kennelijk maar niet achter ons kunnen laten.

We hebben inhoudelijk een veel interessanter verhaal

Juist nu verandert er ontzettend veel in ons vak. Data-analyse, process mining, automatisering en AI bieden mogelijkheden om organisaties op een andere manier te onderzoeken en te begrijpen. We kunnen grote hoeveelheden gegevens analyseren, processen inzichtelijk maken en verbanden ontdekken die met traditionele werkzaamheden moeilijk zichtbaar werden.

Die ontwikkeling maakt ons werk niet alleen efficiënter, maar kan het ook inhoudelijk interessanter maken. Zeker wanneer jonge accountants eerder in hun loopbaan de kans krijgen om met nieuwe technologie te werken, analyses uit te voeren en hun professionele oordeel te ontwikkelen.

Dat betekent overigens niet dat technologie vanzelf alle minder interessante werkzaamheden laat verdwijnen. Ook de opleiding, begeleiding en inrichting van ons werk zullen moeten veranderen. Maar volgens mij beschikken we over een veel sterker en geloofwaardiger verhaal dan de boodschap dat accountants eigenlijk best hip kunnen zijn.

En ik vraag me af of we ons daarbij niet onnodig laten leiden door een verondersteld beeld van wat jongeren aantrekkelijk vinden. Niet iedere jonge professional zoekt hetzelfde in zijn werk. De een wordt enthousiast van technologie en innovatie, een ander van klantcontact, maatschappelijke relevantie, complexe regelgeving of de mogelijkheid om zich te ontwikkelen tot een goede professional. Waarom zouden we doen alsof het vak pas aantrekkelijk wordt wanneer we het verpakken in een bepaalde lifestyle?

Welk probleem proberen we eigenlijk op te lossen?

Daarmee kom ik op een tweede vraag. Als accountantskantoren investeren in het verbeteren van hun imago, welk probleem willen ze daarmee dan precies oplossen? Hebben we te weinig belangstelling van studenten, onvoldoende instroom in opleidingen, een hoge uitval tijdens het opleidingstraject of moeite om jonge collega’s voor langere tijd te behouden?

Dat zijn verschillende vraagstukken die elk om een eigen analyse vragen. Een arbeidsmarktcampagne kan helpen om de bekendheid van een beroep te vergroten en verkeerde verwachtingen bij te stellen. Maar als jonge mensen vervolgens afhaken vanwege de studieduur, werkdruk, begeleiding of inhoud van hun dagelijkse werkzaamheden, zal een aantrekkelijker imago dat probleem niet vanzelf oplossen.

Als accountants zouden we toch als geen ander moeten begrijpen dat een goede oplossing begint met een goede probleemanalyse. Misschien mogen we die professionele houding ook wat vaker toepassen op de manier waarop we over onze eigen beroepsgroep praten.

Tijd om een ander verhaal te vertellen

Ik heb niets tegen goede marketing, creatieve evenementen of een moderne uitstraling. Ook bij Coney Minds vinden we het belangrijk om jonge mensen enthousiast te maken voor accountancy en om te laten zien hoe wij met technologie en data-analyse werken. Maar dat doen we bij voorkeur vanuit de inhoud van ons vak, niet vanuit de veronderstelling dat we eerst van een achterhaald stereotype moeten worden verlost.

Na dertig jaar praten over het stoffige imago zou ik daarom graag de discussie eens omdraaien. Laten we onderzoeken hoe mensen daadwerkelijk tegen accountancy aankijken, welke verwachtingen niet overeenkomen met de praktijk en waar eventuele belemmeringen voor instroom en behoud werkelijk liggen.

Misschien ontdekken we dan dat het probleem niet zozeer is dat ons beroep onvoldoende aantrekkelijk is, maar dat we onvoldoende laten zien wat er allemaal interessant aan is. En misschien moeten we als beroepsgroep ook eens ophouden onszelf voortdurend te vertellen dat we stoffig zijn.

Want als je zelf al dertig jaar blijft benadrukken dat je een imagoprobleem hebt, moet je niet verbaasd zijn wanneer anderen dat op een gegeven moment gaan geloven.

Pieter de Kok
Geschreven door:

Pieter de Kok